De verplichtingen rond ziekteverzuim vormen voor veel ondernemers een belangrijke belemmering om nieuwe medewerkers aan te nemen. Zes op de tien ondernemers laten zich hierdoor afschrikken. Niet alleen de verplichting om bij ziekte maximaal twee jaar loon door te betalen speelt een rol. Ook de ingewikkelde re-integratieregels en de wachttijden bij bedrijfsartsen zorgen voor onzekerheid bij werkgevers.
Vooral kleinere ondernemingen kunnen door langdurige ziekte van een medewerker financieel en organisatorisch onder druk komen te staan. Zij beschikken doorgaans niet over een uitgebreide personeelsafdeling en hebben minder mogelijkheden om uitgevallen medewerkers tijdelijk te vervangen.
Twee jaar loondoorbetaling blijft grote zorg
In Nederland zijn werkgevers verplicht om bij ziekte van een werknemer gedurende maximaal 104 weken minimaal 70 procent van het loon door te betalen, met aanvullende wettelijke en eventuele cao-verplichtingen.
Voor kleinere bedrijven kunnen deze kosten zwaar wegen. Naast de loondoorbetaling krijgen ondernemers vaak te maken met kosten voor vervangend personeel, arbodienstverlening en begeleiding bij re-integratie.
Ook wanneer een werkgever een verzuimverzekering heeft afgesloten, blijven er verantwoordelijkheden en administratieve verplichtingen bestaan.
Re-integratie vraagt veel van ondernemers
De Wet verbetering poortwachter verplicht werkgevers en werknemers om actief samen te werken aan terugkeer naar het werk. Daarbij moeten verschillende stappen worden gezet en vastgelegd.
Voor ondernemers betekent dit onder meer contact onderhouden met de bedrijfsarts, een plan van aanpak opstellen, voortgangsgesprekken voeren en waar nodig passend werk aanbieden.
Wanneer het UWV oordeelt dat de werkgever onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft geleverd, kan een loonsanctie volgen. Hierdoor kan de verplichting tot loondoorbetaling met maximaal een jaar worden verlengd.
Wachttijden bij bedrijfsartsen vergroten onzekerheid
Ook de beschikbaarheid van bedrijfsartsen is een aandachtspunt. Wanneer werkgevers niet tijdig medische begeleiding kunnen organiseren, kan dat gevolgen hebben voor het re-integratietraject.
Voor kleine werkgevers is dit extra lastig, omdat zij afhankelijk zijn van externe arbodiensten en zelf weinig invloed hebben op de beschikbare capaciteit.
Schoonmaakbranche extra kwetsbaar
Voor schoonmaakondernemers zijn de zorgen herkenbaar. De branche is arbeidsintensief en medewerkers verrichten regelmatig fysiek belastende werkzaamheden. Uitval door ziekte kan daardoor direct gevolgen hebben voor de uitvoering van schoonmaakcontracten.
Een ondernemer met vijf of tien medewerkers heeft aanzienlijk minder mogelijkheden om langdurige uitval intern op te vangen dan een grote organisatie met honderden werknemers.
Tegelijkertijd moeten schoonmaakbedrijven hun afspraken met opdrachtgevers nakomen. Wanneer een medewerker uitvalt, moet vaak onmiddellijk vervanging worden geregeld.
Dat betekent dat werkgevers naast de kosten van ziekteverzuim ook extra organisatorische druk ervaren.
Personeelsgroei onder druk
De terughoudendheid bij het aannemen van personeel kan gevolgen hebben voor de groei van kleinere ondernemingen. Werkgevers die onvoldoende financiële ruimte hebben om langdurige ziekte op te vangen, kunnen ervoor kiezen vacatures niet in te vullen of uitbreiding van hun bedrijf uit te stellen.
Voor de schoonmaakbranche, waarin veel kleine en middelgrote ondernemingen actief zijn, raakt deze discussie aan een belangrijk ondernemersvraagstuk: hoe kunnen werkgevers verantwoord personeel aannemen zonder dat één langdurig ziektegeval de continuïteit van hun onderneming in gevaar brengt?
De uitkomst dat zes op de tien ondernemers zich door de ziekteregels laten weerhouden van personeelsuitbreiding, onderstreept hoe belangrijk voorspelbare werkgeverslasten, toegankelijke arbodienstverlening en uitvoerbare re-integratieregels voor het mkb zijn.
Tekst: Redactie SIEV Dagblad.