Marcel Bak, Lid in de orde van Oranje Nassau, Hoofd en kwartiermaker Amsterdam UMC logistiek & textiel & lid van de ondernemingsraad Amsterdam UMC, plaatste op de social media een bijzonder verhaal over een schoonmaakster die meerdere talen spreekt. Zijn bericht luidt als volgt.

“De CEO ontdekte per ongeluk dat de schoonmaakster vloeiend negen vreemde talen sprak en bood haar onmiddellijk een nieuwe baan aan. In een van de grote zakencentra, werkte een vrouw genaamd Ana. Ze was schoonmaakster. Voor de meesten was het gewoon onderdeel van het dagelijkse decor: het geluid van een borstel, de geur van afwasmiddel en een gefluisterde “goedemorgen” vaak in verschillende talen.

Weinig mensen wisten dat er achter haar stille glimlach iets wonderbaarlijks schuilging. Elke ochtend begroette Ana de medewerkers bij de ingang soms in het Engels, soms in het Spaans, soms in het Frans of Italiaans. In een internationaal kantoor keek niemand er echt van op.
Tot op een dag alles veranderde.

Een internationale delegatie arriveerde bij het bedrijf. Het was een gespannen dag: het management was gestrest, managers waren geagiteerd, vertalers controleerden haastig documenten en presentaties werden keer op keer gecontroleerd. Iedereen was bang voor fouten.
En net op dat moment gebeurde er iets dat legendarisch zou worden binnen het bedrijf.

Ana was net klaar met het schoonmaken van de gang en wierp een blik in de vergaderruimte om te controleren of alles in orde was. Op dat moment voelde een van de vertalers zich niet lekker en kon de ander de culturele nuances van de toespraak niet overbrengen. Er viel een ongemakkelijke stilte. Niemand durfde te spreken.

Toen stapte Ana naar voren. Met een warme glimlach en de kalmte van een professional begon ze te spreken. Eerst in het Duits. Toen in het Koreaans. Toen in het Portugees. Ze schakelde tussen de negen talen met het gemak van een dirigent die een orkest dirigeert. Maar het meest verbazingwekkende was niet hoeveel talen hij kende, maar de manier waarop emotie, warmte en menselijkheid werd overbracht.

Daniel, de algemeen directeur, liep langs de zaal en bleef verbaasd staan. De secretaresses keken elkaar aan en de managers vielen stil. Na de vergadering begonnen de gasten te applaudisseren. Niet alleen voor de inhoud maar ook voor de manier waarop een werd overgebracht. Toen de delegaties vertrokken waren, kwam Daniel de kamer binnen, liep naar Ana toe en vroeg:
“Waarom maak je de vloeren nog steeds schoon?”
Ze schaamde zich een beetje, maar antwoordde kalm:
“Omdat niemand me ooit heeft gevraagd wat ik nog meer kan doen.”
Hij knikte:
“Vandaag vraag ik je. Vanaf morgen ben je assistent op de afdeling internationale communicatie. Het salaris verandert. Over een maand etiquettecursus en officiële benoeming.

‘Ik weet niet zeker of ik geschikt ben… ” mompelde ze.
“Geloof me, je bent geschikter dan zij allemaal bij elkaar” onderbrak hij haar.
“En onder ons gezegd en gezwegen je hoeft ons niet te bedanken. Wij moeten jou bedanken dat je hier bent.” Het hele kantoor barstte in applaus uit. Vanaf die dag droeg Ana haar werkuniform niet meer. Elke ochtend kwam ze binnen in een elegant pakje en zei met haar gebruikelijke glimlach: “Goedemorgen! Welke taal zou je vandaag het liefst spreken?”